Korte verhalen

Van ieder kort verhaal kunt u hier het begin lezen.

Altijd hetzelfde

Ik was al jaren niet naar feestjes geweest. Had er een bloedhekel aan. Maar ja, wat doe je als je beste vriendin je uitnodigt om haar veertigste verjaardag te vieren? Nee zeggen? Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik had weliswaar mijn eigen veertigste verjaardag twee maanden eerder in kleine kring gevierd, maar als Emma het groots wilde aanpakken - ze had er zelfs een zaaltje voor gehuurd - nou ja, dat was haar zaak. Voor mij hoefde zoiets niet.
Op de bewuste dag wachtte ik op de bus die me naar het adres moest brengen dat Emma me had opgegeven. Eindelijk, veel te laat, kwam hij aanzetten. Onderweg was er ook nog een opstopping, zodat ik een half uur later dan ik van plan was geweest tenslotte bij het zaaltje arriveerde. Ik werd opgevangen door Emma's oudste dochter, die mijn jas aannam en me wees waar ik heen moest. Dat had ze niet hoeven doen, ik kon het gegons van de stemmen al horen. Vreselijk! Als die rotbus niet zo laat was geweest...

(Lees verder in: Blanco Regel, juli 2008

Tot straks dan?

Zijn huiskamer is breder dan diep en heeft ramen over de hele breedte, wat mij bijzonder goed uitkomt. Aan de wand tegenover het raam een vierkante, houten tafel. Er staan twee rode stoelen bij, tegenover elkaar. Boven de tafel twee schilderijtjes, die niet gesigneerd zijn. Zelfs met mijn verrekijker heb ik geen naam of paraaf kunnen ontdekken. Rechts van de tafel, voor de schoorsteenmantel, een skaileren, lichtbruine bank. Boven de schoorsteen een grote, ovale klok. Mooie klok. Werkt op batterijen. Een houten boekenkast, van Lundia denk ik, tussen de bank en het raam. Stampvol met boeken. In de andere hoek bij het raam een oude TV op een laag tafeltje. Langs de muur ernaast een ouderwets dressoir met daarop een micro-hifi en twee boxjes. Achter een van de deurtjes bewaart hij zijn muziek; Cd's en cassettebandjes. Erboven hangt de Olijfbomen van Van Gogh, als poster. In de muur tegenover het raam, links van de tafel, is de deur naar een lange gang. Verder is er niets. ...

(lees verder in: Blanco Regel, januari 2008

Mijn moeder is een hoer

Er zijn twee redenen die mij geregeld door de Doubletstraat voeren. De ene is mijn vriendin Kim en de andere is mijn moeder. Mijn echte moeder, wel te verstaan. De woning van beiden bereik ik het snelst als ik door die beruchte straat ga. Ik loop er nu, op Hemelvaartsdag, ook weer eens doorheen. Ik ben op weg naar mijn moeder, om met haar te praten. Of het zin heeft, weet ik niet, maar ik moet wat doen. ...

(lees verder in: De Hemelvaart van een Gevallen Vrouw, Uitgeverij Mantis, isbn 978-90-811614-1-1, 2007, p.9-15)

terug